"ผมไม่รู้จักวันวาเลนไทน์ ...ผมรู้จักแต่วันครบรอบแต่งงาน" แท๊กซี่หนุ่มใหญ่เลยวัยกลางคน เริ่มเล่าเรื่องราวความรักของเขากับภรรยาชื่อ "นุช" หลังรถบ่ายหน้าไปตามทางด่วนมุ่งหน้างามวงศ์วาน - แจ้งวัฒนะ ผมเป็นคนสุรินทร์ เป็นเด็กบ้านนอก เข้ามาเรียนช่างเทคนิคที่ กทม. จบแล้วทำงานจนได้ขับรถกะบะป้ายแดง แต่พอปี 40 ฟองสบู่แตก จากที่เคยได้เงินเดือน ๆ ละสามหมื่นแปด ก็ต้องตกงาน เวลานั้นมองหน้าภรรยา ว่าจะทำไงดีก็ต่อสู้กันมาถึงวันนี้ .... ผมแต่งงานมายี่สิบห้าปี ทุกวันครบรอบวันแต่งงาน ผมจะซื้อแหวนทองให้ภรรยาสองสลึง มาวันหนึ่งภรรยาผมเอาแหวนทองออกมานั่งเช็ด เธอเรียกผมว่า "ไอ้หมา" ... "ไอ้หมา ๆ นี่แหวนมียี่สิบห้าวงแล้ว นะเนี่ย" ผมบอกเธอว่า "เออ ..เอาไปจำนำสิ" เธอหัวเราะ อมยิ้ม แล้วบอกผมว่าไรรู้มั้ย ? คำถามของแท๊กซี่ยิงตรงมาที่เรา.. เอิ่ม.. ไม่รู้ค่ะ ตอบไปไวเท่าความคิด ...นุช เขามองหน้าผม แล้วอมยิ้ม ตอบว่า "เรื่องอะไร แหวนนี่มันมีค่าทางใจ ไม่ใช่มีแค่มูลค่า" แหวนยี่สิบห้่าวงนั่น รวมมูลค่าเท่ากับทองคำหนักมากกว่า 7 บาท) 25 ปีที่อยู่ด้วยกันมา คุณรู้มั้ยว่า ผมและนุชไม่เคยทะเลาะกัน เพราะเรามีข้อตกลงทางใจ 10 ข้อ ข้อแรก คือ ... ภรรยาทำอะไรย่อมไม่ผิด บลา บลา จนถึงข้อสุดท้าย จะเขียนไว้ว่า ถ้าไม่เข้าใจ จงกลับไปอ่านข้อหนึ่งใหม่ ... ฮ่าฮ๋า เสียงหัวเราะของแท๊กซี่หนุ่มใหญ่บ่งบอกถึงความสุขที่ถ่ายทอดมากจากหัวใจ ... เรื่องเล่าธรรมดา ๆ จากแท๊กซี่คนหนึ่ง แต่ทำให้คนฟังอย่างเรายิ้มได้ ในวันที่ใครๆ ก็มีความรัก ... แต่ทว่าในยุคสมัยนี้จะมีสักกี่คนหนอที่ได้อยู่กับคู่แท้่ แบบนี้ ..ว่ามั้ย?
0 comments:
Post a Comment